Абмеркаванне Кодэкса аб ахове здароўя працягнулі да лютага. Што ў ім не так?

Чытаць болей: Врачи, учёные, преподаватели: кого ещё Лукашенко винит в проблемах Беларуси

— Гэта значыць, атрымліваецца, усю палітыку ў галіне аховы здароўя вызначае прэзідэнт, — каментуе гэты пункт Станіслаў Салавей. — Не профільнае міністэрства, не парламент, які ў прынцыпе адказвае за заканатворчасць. Дзе там роля парламента? Уся медыцына аддаецца на водкуп аднаго чалавека, а Міністэрства аховы здароўя такім чынам прымае ролю выканаўцы яго волі. Выходзіць, калі заўтра прэзідэнт вырашыць забараніць вакцынацыю ад коклюшу або дыфтэрыі, так і будзе. Фармальна — нават па законе.
 

У праекце няма паняцця “лекарская памылка”

У праект Кодэкса аб ахове здароўя не ўнесеныя паняцці "лекарская памылка", "нядбайнасць" і "ускладненне", нягледзячы на тое, што медыкі трубяць пра гэтую праблему ўжо даўно. Станіслаў Салавей лічыць, што гэта несправядліва і часта працуе супраць інтарэсаў пацыентаў.

— Няма паняцця "лекарская памылка", затое ёсць "цудоўныя" фармулёўкі, якія тычацца рызыкі і забіваюць медыцыну ў прынцыпе. То бок, калі можна дапамагчы чалавеку неяк без рызыкі або з меншай рызыкай, мы павінны ісці па шляху меншай рызыкі.

Дамовіліся. Але часцяком гэта працуе не ў інтарэсах пацыента.

Напрыклад, калі моцны 85-гадовы дзядуля спатыкаецца і ломіць шыйку сцягна, можна правесці аперацыю. Калі аперацыю не рабіць, праз некалькі месяцаў дзядуля проста памрэ, таму што, на жаль, людзі, якія не ходзяць, вельмі хутка паміраюць. У той жа час рабіць аперацыю рызыкоўна — раптам пацыент не прачнецца?

Навошта хірургу падстаўляцца пад артыкул за тое, што ягоны пацыент, барані бог, памрэ падчас ці пасля аперацыі? 

Вось для чаго неабходна ўводзіць у заканадаўства паняцці "лекарская памылка" і "ўскладненне", без іх лекары проста маюць права на рызыку. У выпадку смерці пацыента або нанясення шкоды яго здароўю пачынаюцца разборы з Міністэрствам аховы здароўя або пракуратурай — гэта ўжо як каму яшчэ пашанцуе.

Калі падсумаваць, лекар, як заўсёды, ва ўсім вінаваты, а максімум, на што можа разлічваць пацыент, — гэта на пакаранне лекара і спробы паправіць стан свайго здароўя.

Ніякіх грашовых кампенсацый не будзе.

Чытаць болей: Сколько зарабатывают врачи в Беларуси и сколько в Польше — почувствуйте разницу

— Улічваючы, што кожны грамадзянін Беларусі прымацаваны да свайго ўчастку, ён можа разлічваць на дапамогу толькі той бальніцы або паліклінікі, да якой мае дачыненне па месцы жыхарства. То бок, калі чалавек жыве ў Маладзечне, яго не павязуць у гомельскі шпіталь. Як гэта так? Бо не ў кожнай бальніцы ёсць адпаведнае абсталяванне і спецыялісты. Атрымліваецца, нам прама даюць зразумець, што пацыентаў на першым узроўні можна лячыць горш, чым пацыентаў, якія жывуць побач з клінікамі трэцяга ўзроўню. Па-мойму, гэта лухта і здзек са здаровага сэнсу. Пры гэтым Беларусь — кампактная краіна з добрай сеткай дарог, і арганізаваць дастаўку пацыента ў які-небудзь рэгіён не праблема.

Станіслаў Салавей нагадвае, што ў Законе "Аб ахове здароўя Рэспублікі Беларусь" прапісана: "Пацыент мае права на: атрыманне медыцынскай дапамогі; выбар лекара і арганізацыі аховы здароўя; удзел у выбары метадаў аказання медыцынскай дапамогі". Гучыць прыгожа, але на справе пацыенты ўвязваюцца ў бюракратычную працэдуру, якая не заўсёды заканчваецца на іх карысць.

— Не, нельга проста так прыйсці ў любую бальніцу і сказаць: "Добры дзень, хачу ў вас вылечыць кілу". Трэба альбо плаціць грошы праз касу, альбо ісці да галоўнага лекара або яго намесніка, у якіх ёсць права выпісваць накіраванні, — тлумачыць Станіслаў Салавей.

Ці ёсць у праекце штосьці станоўчае?

Кажучы пра пазітыўныя прапановы ў праекце Кодэкса аб ахове здароўя, Станіслаў Салавей звяртае ўвагу на артыкул 18 главы III.

У ім гаворыцца пра тое, што "медычныя, фармацэўтычныя работнікі пры ажыццяўленні сваіх службовых абавязкаў маюць права на стварэнне медычных, фармацэўтычных прафесійных грамадскіх аб'яднанняў (асацыяцый і медычных саюзаў)".

— Зыходзячы з пададзенага нам дакумента, паўнамоцтвы такіх аб'яднанняў павялічваюцца, але пры гэтым усе яны маюць кансультатыўны характар. Гэта значыць, так, у іх ёсць магчымасць выступіць з нейкай крытыкай ці прапановамі, але наўпрост паўплываць на якую-небудзь сітуацыю гэтыя арганізацыі не могуць.

Прынцып такі:"мы вас можам паслухаць, але на рашэнне паўплываць вы можаце, толькі калі гэта рашэнне будзе нам прыемнае". Вось і ўсё.