Чаму мяняецца рыторыка Лукашэнкі адносна працоўных мігрантаў у Беларусі

У Беларусі не гатовы шмат плаціць працоўным мігрантам з Узбекістана, таму і пачалі праяўляцца праблемы, пра якія ўлады не задумваліся, завабліваючы іх у краіну.

У эфіры Еўрарадыё палітычны аглядальнік Аляксандр Фрыдман разважае пра няпростыя ўзаемаадносіны ўзбекаў з беларускай эканамічнай мадэллю.

— Лукашэнка разумее, што працоўная сіла яму сапраўды неабходна, таму што інакш вырашыць праблему немагчыма — уласных працоўных рэсурсаў не хапае. Пры гэтым ён бачыць, што рэакцыя грамадства на сумесныя праекты з Узбекістанам застаецца даволі неадназначнай. Асаблівага энтузіязму ў беларускім грамадстве не назіраецца.

Таму змянілася і рыторыка. Першапачаткова Лукашэнка казаў: "Мы запрашаем працаваць у сельскую гаспадарку. Няхай прыязджае як мага больш людзей. Мы адкрытыя". Потым нават гучалі заявы, што спачатку мігранты будуць працаваць у сельскай гаспадарцы, а пазней — і ў гарадах. Гэта быў першапачатковы наратыў, — расказвае Фрыдман.

Аднак ён вельмі хутка змяніўся, калі ўлада ў Беларусі ўбачыла, што мігранты з Узбекістана маўчаць не збіраюцца.

— Што мы чуем зараз? Зараз гаворкі пра гарады ўжо не ідзе. Гавораць выключна пра сельскую гаспадарку. Падкрэсліваецца, што тым, хто прыязджае, не варта разлічваць на высокія заробкі.

Акрамя таго, істотна змяніўся яшчэ адзін акцэнт. Лукашэнка цяпер кажа, што работнікі з Узбекістана — не панацэя. Гэта не абавязковае рашэнне і не азначае, што яны павінны з'явіцца паўсюль. Калі ёсць магчымасць вырашыць праблему без прыцягнення працоўных рэсурсаў з іншых краін, то менавіта так і трэба рабіць.

Гэта ўжо зусім іншая рыторыка, таму што пачалі праяўляцца менавіта тыя праблемы, якія звычайна ўзнікаюць пры прыцягненні працоўных мігрантаў, — сцвярджае Фрыдман.

Беларускае грамадства таксама не асабліва гатова да з'яўлення вялікай колькасці працоўных мігрантаў, заўважае эксперт.

— Акрамя таго, застаецца пытанне, наколькі беларускае грамадства наогул гатова да гэтага. Наколькі людзям растлумачылі неабходнасць прыцягнення такіх мігрантаў? Гэта першы момант.

Другі — наколькі грамадства гатова суіснаваць з гэтымі людзьмі. Для гэтага неабходны адпаведныя культурныя кампетэнцыі. Для тых, хто прыязджае, павінна быць створана адпаведная інфраструктура. Я маю на ўвазе не толькі сацыяльную, але і культурную інфраструктуру.

Гэта людзі з іншым светапоглядам, з іншымі традыцыямі. Не ўсе прыязджаючыя, напрыклад, валодаюць рускай мовай. Такім чынам, павінны быць арганізаваны моўныя курсы, праграмы інтэграцыі і іншыя неабходныя меры.

У гэтым сэнсе ў Беларусі практычна няма адпаведнага вопыту. Улады пачалі гэты працэс і сутыкнуліся з праблемамі. Зараз яны спрабуюць вырашаць іх у ручным рэжыме, — кажа Аляксандр Фрыдман.